چون پیمبر ( ص ) دست حق را برد بالا در غدیر

 حیف اما کاروان منزل به منزل می گذشت

                   کاروان می رفت و حق می ماند تنها در غدیر

اگر تو بیایی

میدانم همه جا روشن میشود و تاریکی از بین میرود،میدانم آفتاب از روی تو شرمنده خواهد شد،میدانم گل های یاس رنگ و بوی تازه به خود خواهند گرفت،میدانم همه جا را نرگس میگیرد،میدانم همه جا را شادی پر میکند،میدانم که غم ها خواهند رفت

آقایم...

کی میایی؟ تا کی باید چشم ها منتظر بمانند؟آخر گناه چشمان بیچاره ما چیست؟میدانم دل ها سیاهند و عیب از دل هاست اما چه میشود تو بیایی و زنگار از دل های آلوده ما بشویی؟

میشود آیا این آدینه آخرین آدینه بی تو باشد؟

میشود آدینه ها را با تو بود و به دنیای بی ظلمت نگریست؟

میشود دیگر صدایی در گلو نماند؟

آقایم اصلا چه میشود به خوبان بنگری و به خاطر آنها، به خاطر انتظاری که میکشند،به خاطر غم هجرانی که در سینه دارند بیایی؟

تا کی هر آدینه را با ندبه آغاز کنیم و هنگام غروب نا امید از آمدنت سمات را زمزمه کنیم...   

مهربانا

چه زیباست شبی را که به نغمه سرایی دل و عرض نیاز با تو بگذرانیم و تا سحر آیینه جان را با اشک فراق تو جلا و طراوت دوباره بخشیم و از تو بخواهیم که پروانه امیدمان را با عطر دلاویز دیدارت مست گردانی آن گونه که تا بیکرانه های ایمان و رستگاری پر گشاییم...

تد دانیلز (Ted Daniels) ، اهل فیلادلفیا، محققی است که زمینه تحقیق‏اش کمی عجیب می‏نماید: «سال 2000 و موج فرقه‏های مذهبی که آغاز هزاره تازه‏ای را نوید می‏دهند». او در ماهنامه صد صفحه‏ای خود از تب هزاره سخن می‏گوید. دانیلز در این صفحات با حوصله تمام از 1100 گروه و فرقه‏ای که می‏شناسد، گفتگو می‏کند.

الهی

کاش به پایان رسد شب تاریک انتظار بی حضور فرزند یاس و طلوع کند سپیده دمی که با نسیم روحبخش مهدی موعود (عج) مزین است و روشن گرداند دیدگان ما را از رنگ سبز دیدارش...

اسلام، زن را در عقايد، اخلاق، آداب، تكاليف واجب، و محرّمات غالباً مانند مرد شمرده، مگر در مواقع ويژه اى، آنهم به جهت يك فلسفه عقلى كه در جاى خود ذكر شده است، بنا بر اين عبادات، نماز، روزه، خمس، زكات، حج، امر به معروف، نهى از منكر، طهارت، اعتكاف، نذر، قسم، و عهد هم براى مرد و هم براى زن آمده و همچنين در معاملات از قبيل داد و ستد، رهن، اجاره، تجارت، مضاربه، مساقات، مزارعه، و ما أشبه، زن حقوقى مثل مرد دارد.

از عطر گل ياس هواي دل من باراني است
                                  حاصل عشق به زهرا به جهان شيدايي است
ليک مگذار نشيند به رخت غصه و غم اي عاشق
                                 هر که دارد به دلش کينه زهرا ثمرش رسوايي است